Het woord acupunctuur komt uit het Latijn: "acus" betekent naald en "pungere" betekent steken. Het is een onderdeel van de oosterse geneeswijze waarbij door het aanprikken van bepaalde punten op de huid een bepaald gewenst fysiologisch effect wordt bereikt. De acupunctuurpunten maken deel uit van een systeem van meridianen die over het lichaam lopen. Meridianen zijn simpelgezegd banen die energie (ook wel Chi genoemd) naar alle delen van het lichaam sturen. De acupunctuurpunten kunnen hiermee omschreven worden als energiepoeltjes die worden gebruikt om de energie in evenwicht te brengen.

Acupunctuur is de laatste tientallen jaren sterk in opkomst in de diergeneeskunde. De resultaten zijn bij dieren vaak goed en worden veelal sneller bereikt dan bij mensen, mits natuurlijk de juiste diagnose en therapie wordt ingesteld. Misschien komt dit wel omdat ze geen weerstand bieden aan een therapie en minder met zich meedragen op psychisch vlak. Opvallend is dat veel dieren tijdens de behandeling in slaap vallen, of erg rustig worden, zelfs bij moeilijk hanteerbare dieren.

Acupunctuur is goed te combineren met andere therapieën, behalve met sommige medicijnen zoals corticosteroïden. Vaak wordt er met acupunctuurzalf gewerkt, in plaats van met naalden, om de dieren zo min mogelijk te belasten. Daarnaast wordt ook Japanse acupunctuur toegepast binnen de praktijk: hierbij wordt met Ankhnaalden gewerkt die niet door de huid heen worden geprikt; de Ankhnaalden worden tegen de huid aangezet om het betreffende punt in evenwicht te brengen (c.q. te toniseren of te sederen).

In de diergeneeskunde wordt acupunctuur voornamelijk toegepast bij: pijnklachten, bewegingsstoornissen (zoals heupdysplasie, artrose en andere kreupelheden, hernia en spondylose), neurologische stoornissen, gynaecologische en maagdarmproblemen, longproblemen en problemen op het emotionele vlak. Een ander bijkomend voordeel van acupunctuur is dat men het dier als geheel aanpakt en niet slechts de klacht.